Καθώς ξεκαθάριζα πρόσφατα τα ρούχα μου, βρήκα μια φούστα που δεν ήταν δική μου. Δεν ήταν καν κάτι που θα επέλεγα να φορέσω. Ήταν φαρδιά, κάτω από το γόνατο, μαύρη με σομόν λουλούδια – ένα σχέδιο που έμοιαζε να ανήκει σε μια άλλη εποχή.
Παρόλα αυτά, για κάποιο λόγο, δεν την έβαλα αμέσως στην άκρη μαζί με τα ρούχα που προορίζονταν για δωρεά. Κάτι με έκανε να τη δοκιμάσω. Όταν στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη, ένιωσα αμέσως ότι δεν με αντιπροσώπευε. Ήταν σε μεγαλύτερο νούμερο, ξένη, σχεδόν σαν να φορούσα τη ζωή κάποιου άλλου. Και τότε, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, άρχισα να στριφογυρίζω γύρω από τον εαυτό μου! Το τελείωμα της φούστας άρχισε να ανοίγει κυκλικά και να ανεβοκατεβαίνει συμμετρικά στον αέρα…και ξαφνικά ένιωσα χαρά! Συνέχισα να στριφογυρίζω μέχρι να ζαλιστώ. Για λίγα δευτερόλεπτα, η χαρά ήταν μεγαλύτερη από κάθε ανάγκη ελέγχου, μεγαλύτερη ακόμη και από τον φόβο της πτώσης! Ήταν η ίδια ανεπιτήδευτη χαρά που ένιωθα ως παιδί. Εκείνη η φούστα, όμως, σε έφερε για λίγο πίσω σε μια ηλικία όπου μόνο η χαρά είχε προτεραιότητα.!
Πριν καν προλάβω να αναρωτηθώ από πού ερχόταν αυτό το συναίσθημα, εμφανίστηκε η απάντηση: μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια…τότε που έπαιζα με τα ρούχα της μητέρας μου, ανακαλύπτοντας στους καθρέφτες μικρούς κόσμους φαντασίας, τότε που οι φούστες άνοιγαν σαν λουλούδια όταν γυρνούσα γύρω από τον εαυτό μου και που έπαιζα το παιχνίδι του να μετράω πόσες στροφές θα καταφέρω να κάνω πριν χάσω την ισορροπία μου!
Μάλλον ξεχνάμε ότι οι πιο ζωντανές πηγές χαράς δεν βρίσκονται πάντα σε μεγάλα γεγονότα αλλά αντιθέτως αναδύονται απο μικρές, απρόσμενες στιγμές που ενεργοποιούν θετικές αναμνήσεις αποθηκευμένες βαθιά μέσα μας…
Η ψυχολογική έρευνα δείχνει ότι η νοσταλγία λειτουργεί ως ένας ψυχικός πόρος που ενισχύει την αίσθηση συνέχειας της ταυτότητας, την αισιοδοξία και τη συναισθηματική ευεξία. Οι αναμνήσεις από περιόδους ασφάλειας, παιχνιδιού και ανεμελιάς μπορούν να αναδυθούν μέσα από μια μυρωδιά, ένα τραγούδι, μια φωτογραφία ή ακόμη και μέσα από μια παλιά φούστα!
Ιδιαίτερα για πολλές γυναίκες στη μέση ενήλικη ζωή, ανάμεσα στις δεκάδες υποχρεώσεις, αυτές οι μικρές συναντήσεις με το παρελθόν λειτουργούν σαν υπενθύμιση ότι μέσα τους εξακολουθεί να υπάρχει εκείνο το κορίτσι που γελούσε χωρίς λόγο, που έπαιζε, που χαιρόταν με τα απλά πράγματα.
Ίσως η ευτυχία να περιμένει υπομονετικά μέσα σε μια ξεχασμένη ανάμνηση, έτοιμη να ξυπνήσει με μια στροφή γύρω από τον εαυτό μας!
Ζένια Νικολάου,Ψυχολόγος
