Στο επίκεντρο άρθρου του Stanford Graduate School of Education, βρίσκεται το ερώτημα σχετικά με την απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων στα σχολεία μέσα από μια ‘διαφορετική’ προσέγγιση: Πιο συγκεκριμένα, η ερευνήτρια Denise Pope αναδεικνύει τη σημασία της συμμετοχής των μαθητών στη διαμόρφωση των σχολικών κανόνων και διερευνά εάν ένας κανόνας γίνεται αποτελεσματικός εάν διαμορφώνεται από τα ίδια άτομα που θα τον τηρήσουν. Στο άρθρο τονίζεται ότι: η αποτελεσματικότητα ενός περιορισμού εξαρτάται από τον βαθμό στον οποίο οι μαθητές κατανοούν και αποδέχονται τον σκοπό του και όχι από την αυστηρότητα του.
Πως ερμηνεύεται αυτό από ψυχολογική πλευρά? Η εφηβεία αποτελεί μια αναπτυξιακή περίοδο κατά την οποία ενισχύεται η ανάγκη για αυτονομία, προσωπική ταυτότητα και ανεξαρτησία. Όταν λοιπόν επιβάλλονται κανόνες και περιορισμοί χωρίς διάλογο, ενδέχεται να προκαλέσουν αντίσταση. Στη περίπτωση που οι έφηβοι συμμετέχουν ενεργά στη λήψη αποφάσεων μπορεί να ενισχύσει την υπευθυνότητα, τη συνεργασία και την εσωτερίκευση των κανόνων! Φυσικά, κάτι τέτοιο δε σημαίνει ότι οι ίδιοι οι έφηβοι αποφασίζουν μόνοι τους για τα όριά τους, απεναντίας σημαίνει ότι η οριοθέτησή τους θα στοχευμένη όταν συνδυαστεί με συμμετοχή και σεβασμό.
Το ερώτημα που τελικά αναδύεται είναι, όχι πως θα περιορίσουμε τη χρήση κινητών αλλά πως θα βοηθήσουμε τους εφήβους να αναπτύξουν την ικανότητα της ‘αυτορρύθμισης’.
