Ο όρος «παράθυρο ανοχής», που εισήγαγε ο Dan Siegel, περιγράφει το εύρος βέλτιστης νευροβιολογικής διέγερσης εντός του οποίου το άτομο διατηρεί ικανότητα συναισθηματικής ρύθμισης, γνωστικής επεξεργασίας και διαπροσωπικής λειτουργικότητας. Όταν η ενεργοποίηση του αυτόνομου νευρικού συστήματος παραμένει εντός αυτού του εύρους, διευκολύνεται η ευελιξία, η προσαρμοστικότητα και η αίσθηση ασφάλειας.
Η υπέρβαση του άνω ορίου συνδέεται με υπερδιέγερση (το άγχος, η υπερεπαγρύπνηση, η θυμική έκρηξη), ενώ η πτώση κάτω από το κατώτερο όριο σχετίζεται με υποδιέγερση (το συναισθηματικό μούδιασμα, η απόσυρση, η αποσύνδεση). Η τραυματική εμπειρία και το χρόνιο στρες ενδέχεται να περιορίσουν το εύρος του «παραθύρου», αυξάνοντας την ευαλωτότητα στη δυσρρύθμιση.
Η ψυχοθεραπευτική παρέμβαση, ιδίως προσεγγίσεις που εστιάζουν στη σωματική επίγνωση και στη ρύθμιση του νευρικού συστήματος, στοχεύει στη σταδιακή διεύρυνση αυτού του εύρους, ενισχύοντας την ανθεκτικότητα και την ολοκληρωμένη ψυχοσυναισθηματική λειτουργία.
